LORENA máis que unha cuñada

Entraches na miña vida
con dulzura e alegría,
enchiches ese hoco que quedara baleiro
enamorache o meu irmán
coa dulzura que desprendes.
E que decir de meu pai,
que ben sabes que te quere.
Lorena, ela se chama,
ten un nome ben bonito
a parte de ser miña cuñada
é tamen unha boa amiga.
Para cada situacion sabe o que facer
ë traste, divertida, simpática e moi sinceIra
algo que me gusta moito dela.
Quéroa por ser como é
porque me axuda a min
e a quen faga falta.
Poucas veces está enfadada
MÁIS ben, sempre cun sorriso.
Quéroa como unha irmán
xa que con ela podo contar pa todo
da moi bos consellos.
E sobre todo o que mais me gusta dela
e a maneira que se interesa pola salud dos demais.
Sabe cando algo vai mal,
cando é o momento de botar unha man,
cando.... sabeo todo
pero sobre todo as cousas
encantame como trata o meu irmán.
encantame velos felices xuntos,
encantame a parella que fan
por que son almas xemelas,
e espero que xuntos estean sempre.
por que na miña vida estará sempre sempre sempre
E por que sei
que nadie fara tan feliz o meu irman como o fai ela.
GRAZAS POR TODO

POR UN MUNDO NO QUE REINE A...

solidaridade

AMOR

comprension

esperanza

AMIZADE

liberdade

igualdade

PAZ

colaboración

FELICIDADE

SONRISAS

POESÍA

ReSpEtO

CONFIANZA

recordamoste

A casa choraba
por ver a súa dona sufrir.
A cama e as sabas
vían como a levaban,
pero xa era tarde para
lle axudar, por que o único
que por ela se podia facer
era vela sorrir.
cando a ventrisca
asomaba pola fiestra,
as sabas a cubríuan o mellor posible.
Amábana, queríana, non a querían ver sufrir.
Pero unha tarde o vento deixou de rir,
as floroes estaban triste.
A casa, as sabas e a cama choraban.
Levouna, pero as cousas
que ela amaba sabía que a recordarían

PARA VOSTEDE

Nesta noite do mes de febreiro
cáenme as bágoas, por vostede
dóeme o que lle fixo ese lobo
dóeme o que lle fixo
a esa fermosa cabriña que cá
súa fiel compañeira a bolboreta
pasaban os días sentadas nas cadeiras
mentres ríann e contaban contos.
A cabriña xa non está
unha peste acabou con ela,
pero a sua amiga a bolboreta
sempre a recordara polo que foi
unha gran muller, que lle
axudou a trancas a a barrancas
sen póñer un por qué, e lle axudaba
os veciños sempre que podía
e rara vez tiña problemas con ninguén,
a vostede que tanto fixo polo pobo de Pesqueiras
e que todos os veciños agás o lobo feiticeiro
botante de menos e recordante con paixón.
Aquí esta pequena bolboreta,
chora cada vez que de ti oe falar,
pero sabe moi ben que no outro mundo fas falta,
por que se estiveras aquí sufrirías por,
ese lobo feiteceiro, que lle roubou o corazon i a alma
aquí esta a bolboreta, adicache este pequeno poema
dicindolle que dende o profundo da súa alma, NUNCA A OLVIDARÁ.

A MIÑA DULCE E CONFIDENTE MARÍA

Logo vai facer tres anos que de donda nós te fuches
tres anos que ,aínda parece que foron onte
teño o recordo de vostede,
deitada naquela cama, sufrindo,
e sen ver ao seu amado,que tanto quería,
el enganabaa, pero nunca yo dixo
foi un mal home, pero un bo marido.
Cando todos te botábamos de menos,
el xa tiña todo o seu, vendido
e non pasaron tres meses da súa marcha,
cando con unha fulana andivo.
Hoxe só lle queda a casa na que usted vivia,
alí donde tan bos momentos pasamos,
alí donde sempre riamos.
Eu botote de menos,
porque para min foches una gran apoido
e como unha segunda nai,
ti guiachesme polo bó camiño.
Agora que non estás aqui sentome perdida,
perdoa por non te ir ver cando vivías.
Non podía ir alí, pra ver a linda bolboreta
sentada na cama a piques de morrer.
O día do funeral, puxo na súa lápida unha poesia,
pero el ben sabía que, era un hipócrita, xa que todos sabíamos o que había.
Marchaches deste mundo, para un mundo mellor ,
donde alí te necesitaban e aqui só sufririas
eres a miña guia nesta noite estrelada,
e adicoche esta poesía desde o prufundo da miña alma.

por que?

por que a xente fala de ti sen saber?
por que din que estas con unha persoa cando só somos amigas?
por que intentan falar mal de ti, sen saber o que decir e sen saber do que falan?
por que esas persoas nas que confiabas che deron a espaldo cando comezaron a andar con outras?
por que a xente e cruel dicindo cousas falsas da túa familia?
por que non somo un pouco máis responsables e deixamos de calumiar a xente con parvadas que nun futuro chegaran a facer tanto dano?
por que as veces somos tan hipócritas con nos mesmos?
por que non intentamos ver a realidade dunha misera vez e deixamos o pasado a un lado?
por que a xente é tan homófoga xenofoba, racista....?
por que? por que?
xa abonda non credes?

pra que seguir?

Hoxe é un deses días os que te dás de conta que e mellor marchar deste mundo, xa que, as persoas que tanto querías xa non están aí para darche o seu apoio incondicional e e cando tedas conta que é mellor non seguir a diante, por que a vida sen esas persoas xa non ten a mesma estabilidade que tiña antes.
Sei que fixen cousas boas, pero tamén sei que moitas delas son malas e defraudaron a aquelas persoas que máis quería, eu poño todo o meu esforzo, pero hoxe por hoxe, son me quedan neste pequeno mundo esas amigas da alma que sempre estiveron o meu caron e que espero que nunca me abandoen.
eu creo que xa e hora de partir por que as poucas persoas que hoxe me queren non lles fago falta, e aquelas que xa non me dan os seus apoios, sacareilles un peso de enrriba, xa que o unico que son para eles e unha decepción.
Neste mundo teño moitos amigos, pero tamén persoas as que quería moito as cales defraudei, tamén sei que na vida non todo e ver cousas fermosas se non tamén nos toca reflesionar algunha que outra vez, pos este e o meu momento, aqui diante de todos vos, e todas esas persoas que día a día pasan por aqui ainda que so sexa unha cutrada o que eu escribo , digolles a esas per5soas que os defraidei, que vou a empezar unha nova etapa da miña vida, que a estefanía jacobo vázquez de 17 anos que tiña e outra novo e que dende aqui son outra fany, se esto non funciona será entón o momento do que teña que marcharpara non voltar, por que para que vou seguir aqui se non lle importo a ninguén? pra que, pra seguir amolando os demais, non, mellor prefiro marchar e non volBueno isto e todo, as veces escriben se cousas boas e outras malas, pero neste momento polo que está pasando a miña vida todo e malo, non hai ningunha razón para vivir, o dí a que me marche será o máis feliz para aquelas persoas que máis dano fixen, agora poderán facer unha vida mellor sen min, xa que cando eu estaba so tiñan problemas, sinto moito deixar a esas persoas , pero se non consigo sair ireime e non molestarei m´´ais.
Por certo quería facer un chamamento a esas persoas que pasaron por aqui que o que eu e as miñas amigas estamos a escribir e galego, non portugues, a pesar de que estas dúas linguas se parecen moita xa que teñen o mesmo orixe.
moitos bikos e ata sempre a vosa fiel amiga:
ESTEFANÍA JACOBO VÁZQUEZ, alias"FANI"