AIRIÑOS, AIRIÑOS, AIRES

,

Airiños, airiños aires,

airiños d'a miña terra;

airiños, airiños aires,

airiños, leváime á ela.
Sin ela vivir non podo,

non podo vivir contenta;

qu'adonde queira que vaya

cróbeme unha sombra espesa

Cróbome unha espesa nube

tal preñada de tormentas,

tal de soidás preñada,

qu'a miña vida envenena.

Leváime, leváime, airifios,

com'unha follina seca,

que seca tamén me puxo

a calentura que queima.

Ai!, si non me levás pronto

,airiños d'a mina terra:

si non me levás, airiños,

qulsáis xa non me conesan;

qu'á frebe que de min come,

vaime consumindo lenta,

e n-o meu corazonciño

tamén traidora se ceiba.

Fun n-outro tempo encarnada

como o color d'a sireixa;

son hoxe descolorida

como os cirios d'as igrexas,

cal si unha meiga chuchon

aa miña sangre bebera.

Vóume quedando muchiña

com'unha rosa qu'inverna:

vóume sin forzas quedando,

vóume quedando morena,

cal unha mouriña moura

filía de moura ralea.

Leváime, leváime, afriños,

leváime adonde me esperan

unha nai que por min chora,

un pai que sin min n'alenta,

un irmán por quen daría

a sangue d'as miñas venas,

e un amoriño a quen alma

e vida ile prometera.

Si pronto non me levades,

¡ai!, morreire de tristeza,

sola n'unha terra extraña,

donde extraña m'alomean,

donde todo canto miro

todo me dice ¡extranxeira!

¡Ai, miña probe casiña!

¡Ai, mina vaca bermella!

Años, que balás n-os montes,

pombas, qu'arrulás n-as eiras;

mozos, qu'atruxas bailando,

redobre das castañetas,

xas-co-rras-chás d'as cunchiñas,

xurre-xurre d'as pandeiras,

tambor d'o tamborileiro,

gaitiña, gaita gallega:

xa non m'alegrás, dicindo

¡muiñeira!, ¡muiñeira!

¡Ai!, quén fora paxariño

de leves alas lixeiras!

¡ai, con qué prisa voara

toliña de tan contenta,

para cantar a alboradan

os campos d'a miña terra!

Agora mesmo partira,

partira com'unha frecha,

sin medo as sombras d'a noite,

sin medo d'a noite negra;

e que chovera ou ventara,

e que ventara ou chovera,

voarla e voaría

hasta qu'alcansas'á vel-a.

Pero non son paxariño

e irei morrendo de pena.

xa en lágrimas convertida,

xa en sospiriños desfeita.

Dóces galleguiños aires

quita doiriños de penas,

encantadores d'as augas,

amantes d'as arboredas;

musica d'as verdes canas,

d'o millo d'as nosas veigas;

alegres compañeiriños,

run-run de todal-as festas,

leváime n-as vosas alas

com'unhá follina seca.

Non permitás qu'aquí morra,

airiños d'a miña terra,

qu'ainda penso que de morta

hei de sospirar por ela:

ainda penso, airiños aires,

que dimpois que morta sea

,e aló pol-o camposanto,

donde enterrada me teñan,

pasés n-a calada noite

runxindo antr'a folla seca,

ou murmuxando medrosos

antr'as brancas calaveras;

inda dimpois de mortilla,

airiños d'a miña terra,

eivos de berrar: ¡Ariños,

airiños, leváime a ela!

precioso poema de rosalia